9 rozdział

Klaus pojechał prosto do Karoliny. Nie pukając, nie czekając aż ktoś go wpuści po prostu wszedł i poszedł od razu do pokoju blondynki. Popatrzył na nią ostrym wzrokiem.

- Jestem pewny że Elena wam powiedziała co planowałem dla Taylera… Szczerze wierzyłem w to, że pojedziesz z nim. Ale skoro tak ja zostanę z tobą. Myślałem, że cię tu nie zastanę i po prostu ruszę was szukać żeby go zabić. Ale skoro tak to poczekam aż on wróci do ciebie. Wtedy go zabiję – i wyszedł z uśmiechem. Caroline się nawet nie odezwała. Dopiero gdy hybryda wyszła zaczęło do niej docierać co on powiedział. Szybko wzięła telefon i wybrała numer Taylera…

- No odbierz, no, na co czekasz do cholery. – Wilkołak nie odebrał więc zostawiła mu szybką wiadomość na sekretarce. Zamknęła oczy i usnęła płacząc marząc aby to wszystko było jednym wielkim koszmarem z którego się obudzi.

Elena pojechała do domu. Usiadła na łóżku i zaczęła pisać w pamiętniku „drogi pamiętniku…” i nie wiedziała co dalej… Chciała mu wszystko opisać ale nie umiała. Chciało jej się płakać. Czemu wszystko musi być tak skomplikowane. Nagle krzyknęła przestraszona. To Damon stał u niej na paracie.

- Spokojnie, nie zjem cię – powiedział z krzywym uśmiechem.

- Przestraszyłeś mnie. Nie podziewałam się nikogo.

- Nie rozumiem czego się przestraszyłaś. Przecież w „zmierzchu” tamten wampir zawsze wchodził do swojej laski przez okno. – Zaśmiał się.

- O co ci chodzi?

- Chciałem porozmawiać. Wiem, że jesteś dziewczyną mojego brata więc spokojnie. Nie przyszedłem się do ciebie dobierać ani nic. Po prostu po dzisiejszym zdarzeniu chciałem zobaczyć czy na pewno wszystko w porządku.

Popatrzyłam na niego zdziwiona. Ale wierzyłam mu. Nie wiem o co chodziło ale mu wierzyłam. – Nie jest w porządku! Groźna hybryda prawie mnie dusiła a facet, który niby mnie kocha nawet nie zareagował. Zareagował jego brat, który co gorsza mnie kocha. Po za tym ja chyba też coś do ciebie czuję. To mnie przeraża… powinnam być szczęśliwa ze Stefanem ale ciągle myślę o tobie. A ja tego nie chcę. A dzisiaj patrzyłam na niego jak nie wiedział co zrobić gdy ty od razu mnie broniłeś… - Cały czas mówiłam to samo, myśli mi się mieszały, powiedziałam że coś do niego czuję. Jestem taka głupia.

Nagle on powoli podszedł do mnie. Usiadł na łóżku obok mnie, popatrzył mi w oczy i spytał:

- Czego chcesz Eleno. Chcesz być ze mną, czy ze Stefanem i o mnie zapomnieć. Wystarczy że ściągniesz naszyjnik i mogę cię zahipnotyzować. Jak Jeremiego przy Viki. Powiedz tylko czego chcesz. Zrozumiem. Już dawno pogodziłem się z tym że to nie ze mną chcesz być.